Długoterminowa odpowiedź nawrotowej brodawczaka płucnego na leczenie limfoblastoidalnym interferonem Alfa-N1

OSTROŻNA brodawczakowatość oddechowa jest rzadką chorobą charakteryzującą się wzrostem histologicznie łagodnych brodawczaków w drogach oddechowych. Najczęstszym miejscem wzrostu jest krtań, ale choroba może rozciągać się w obrębie dróg oddechowych i obejmować również płuca. W tych zmianach odnotowano obecność typów 6 i 11 wirusa brodawczaka ludzkiego; te same podtypy wirusowe są związane z kłykciną narządów płciowych.1 Standardowe postępowanie polega na mikroendoskopowym wycięciu zmian, zwykle za pomocą lasera na dwutlenek węgla. Chociaż zabieg usuwa widoczne brodawkowe narośla, genom wirusa brodawczaka ludzkiego pozostaje w normalnie wyglądającej tkance.2 W 1976 r. Grupa skandynawskich badaczy znalazła spójne odpowiedzi w małej grupie pacjentów z nawracającą brodawczakowatością dróg oddechowych, którzy byli leczeni naturalnym interferonem leukocytarnym.3 To i inne małe, niekontrolowane badania4, 5 doprowadziły nas do założenia kontrolowanego badania krzyżowego z sześciomiesięcznym leczenie interferonem limfoblastoidalnym alfa-nl (Wellferon, Wellcome Laboratories, Beckenham, Kent, Wielka Brytania). W 19886 opisaliśmy wyniki tej próby. Opracowano system oceny ilościowej określający liczbę brodawczaków obecnych w każdej operacji i stwierdzono istotną różnicę między wynikami zmian w grupie leczonej interferonem a wartością w grupie obserwacyjnej w każdym sześciomiesięcznym okresie. Ponadto u 8 z 57 pacjentów z możliwą do oceny chorobą uzyskano całkowitą remisję po sześciu miesiącach leczenia. Mniej więcej w tym samym czasie opublikowano inny raport oceniający skuteczność ludzkiego interferonu leukocytarnego u 123 pacjentów losowo przydzielonych do leczenia interferonem lub obserwacji przez rok7. Badacze ci stwierdzili, że w ciągu pierwszych sześciu miesięcy tempo wzrostu brodawczaków było znacznie niższe w grupie interferonu niż w grupie kontrolnej (P = 0,0007). Różnica zmniejszyła się w ciągu drugiego półrocza, pomimo ciągłego podawania interferonu, a do końca roku nie była już statystycznie istotna (P = 0,68). W naszym badaniu pacjenci kontynuowali lub wznawiali leczenie interferonem według uznania dyskwalifikacji pod koniec rocznego okresu badania. Obecnie przekazujemy dane dotyczące późniejszej obserwacji u 60 pacjentów. Trwała odpowiedź na leczenie interferonem (zdefiniowana jako całkowita lub częściowa remisja trwająca ponad 500 dni) obserwowano u 22 z 60 pacjentów. Wydaje się zatem, że ta grupa pacjentów leczonych interferonem limfoblastoidalnym alfa-n1 miała dłuższe odpowiedzi niż ci, którzy otrzymywali interferon leukocytów.
Metody
Lymphoblastoid Interferon Alfa-n1
Limfoblastoidowy interferon alfa-n1 to oczyszczony preparat interferonów alfa wytwarzany przez wirusową stymulację Sendai ludzkiej limfoblastoidalnej linii komórkowej Namalwa. Zawiera co najmniej 18 ludzkich podtypów interferonu alfa.8 Aktywność biologiczna interferonu limfoblastoidalnego ulega ekspresji w megakonitach (MU; × 106 IU = MU) i została pierwotnie określona w teście inhibicji wirusowego efektu cytopatycznego. Od 1985 roku miareczkowano go na międzynarodowym preparacie referencyjnym interferonu limfoblastoidalnego, który jest standaryzowany zgodnie z międzynarodowym standardowym odczynnikiem referencyjnym GA 23901-532 ludzkiego interferonu alfa (limfoblastoidalnego).
Uprawnienia pacjenta
Kryteria włączenia do wstępnego badania były następujące: rozpoznanie potwierdzonej histologicznie nawrotowej brodawczaka płucnego bez objawów anaplazji; początek choroby przed ukończeniem 16 lat; historię udokumentowanej choroby trwającej co najmniej sześć miesięcy; co najmniej dwie operacje w ciągu sześciu miesięcy przed przystąpieniem do badania; wiek dłuższy niż 12 miesięcy i krótszy niż 35 lat; i dostępność do monitorowania w jednym z ośrodków uczestniczących
[podobne: szpital inowrocław poradnie, terapia czynnikami wzrostu, dentysta na nfz kraków ]